نهايه « 1 » . پس آنچه در مصباح ذكر فرموده‌اند مبين مراد ايشان است در اين دو كتاب بلكه در هر جا كه لفظ آية الكرسى در كتب ايشان مذكور مىشود ، مگر آن كه قرينه بر خلاف يافت شود ، حمل كردن اين كه مراد آن مرحوم از لفظ بعينها اصل آية الكرسى است نه آن كه تا حدى كه ذكر فرموده‌اند خلاف ظاهر است بسيار داعى بر ارتكاب آن نيست . مجملا ظاهر از آنچه از آن مرحوم در كتاب مصباح ذكر شد اين است كه آن بزرگوار معتقد اين مىباشد كه مراد از آية الكرسى مطلق كه در نماز روز عيد غدير در آن كتاب ذكر فرموده‌اند تا * ( خالِدُونَ ) * مىباشد ، و همچنين در ساير كتب ، و اين مطلب مظهر اين است كه آية الكرسى در نزد ايشان عبارت از همين است كه مذكور شد ، چنانچه وجه آن باندك تأمل ظاهر است . و مؤكد آنچه مذكور شد چيزى است كه مذكور شد در بيان وجه دلالت عبارت علامه و غيره . مخفى نماند آنچه مذكور شد در كلام شيخ الطائفه در اثبات اين مطلب بعينه جارى است در كلام سيد ابن طاووس . و اما دلالت عبارت مرحوم علامه در قواعد بر اين مطلب كه آية الكرسى تا * ( خالِدُونَ ) * مىباشد در نزد آن مرحوم ، پس وجه آن اين است كه مستند نماز روز غدير مشتمل بر لفظ آية الكرسى مطلق است ، و تفسير از مفسرى كه منصب او بيان و شرح مطلب است نمىشود مگر به جهت آن كه آن مفسر معتقد اين است و اين ظاهر است . فالمناسب في المقام ايراد المستند المذكور ، فان الاطلاع به من أعظم ما له مدخلية في الوصول الى المرام ، فنقول : روى شيخ الطائفه في التهذيب عن

--> « 1 » نهايه ص 141 .